Bio- en bibliografie Renate Dorrestein

banner-Schrijversdossier-terug-naar-Renate-DorresteinRenate Maria Dorrestein wordt op 25 januari 1954 in Amsterdam geboren als tweede dochter in een ruimdenkend katholiek gezin. Haar vader was advocaat, haar moeder voor haar huwelijk onderwijzeres. In 1972 behaalt zij het gymnasiumdiploma en komt terecht in de tijdschriftjournalistiek: eerst bij Panorama, waarvoor ze als verslaggeefster onder andere de oorlog op Cyprus meemaakt.
Vier jaar later werkt ze op freelance basis voor Het Parool, Viva en Opzij. Begin jaren ’80 is ze korte tijd hoofdredactrice van het inmiddels opgeheven tijdschrift Mensen van Nu.
Van 1982 tot 1987 maakt ze deel uit van de redactie van Opzij, waarna ze besluit als fulltime schrijfster verder te gaan. Voor Opzij heeft ze sinds 1981 columns geschreven, voor De Tijd sinds 1984. De columns in Opzij zijn gebundeld in Korte metten (1988).

In 1983 debuteert Dorrestein met de roman Buitenstaanders, die eerst vele malen door uitgevers is afgewezen. Deze roman kenmerkt zich, net als haar andere vroege romans, door de magische en absurde elementen. Er gebeuren dingen in die in de werkelijkheid niet plaats (kunnen) vinden. Haar latere romans zijn realistischer.
Van augustus ’86 tot juni ’87 is ze als writer-in-residence verbonden aan de Universiteit van Michigan en ze oogst in de VS veel succes met haar lezing ‘Who wants to write like a woman?’.

Een ingrijpende gebeurtenis in haar leven is de zelfmoord van haar zusje in 1981. Ze voelt zich diep aangetast in alles waarin ze tot dan toe geloofd heeft. Pas in 1987 kan ze erover schrijven, in afzondering op het Schotse eiland Arran, hetgeen resulteert in Het perpetuum mobile van de liefde (1988). Dit autobiografische boek vormt een omslagpunt in haar werk (zie Dorresteins thematiek).

In 1989 krijgt Dorrestein de ziekte ME (Myalgische Encephalomyelitis), die zich kenmerkt door chronische vermoeidheid. Ze heeft hierover een boek, Heden ik (1993), geschreven, dat er mede voor gezorgd heeft dat deze ziekte langzamerhand serieus genomen wordt door medici.

Dorresteins werk is onder andere in het Engels vertaald. Met name haar roman Een hart van steen (1998) heeft in de Verenigde Staten veel succes, wat uitzonderlijk is voor een Nederlandse auteur. In 2004 is de verfilming van Verborgen gebreken verschenen.

In 1993 ontvangt Dorrestein de Annie Romein Prijs voor haar oeuvre.

Renate Dorrestein is overigens een van de oprichtsters van de Anna Bijns Stichting die sinds 1986 jaarlijks een prijs uitlooft voor de “vrouwelijke stem in de letteren”.

Bibliografisch overzicht

  • Buitenstaanders (1983)
  • Vreemde streken (1984)
  • Noorderzon (1986)
  • Een nacht om te vliegeren (1987)
  • Het perpetuum mobile van de liefde (1988)
  • Korte metten (columns, 1988)
  • Voor alles een dame (1989)
  • Het Hemelse Gerecht (1991)
  • Ontaarde moeders (1992)
  • Heden ik (1993)
  • Een sterke man (1994)
  • Verborgen gebreken (1996)
  • Want dit is mijn lichaam (1997, boekenweekgeschenk)
  • Een hart van steen (1998)
  • Het geheim van de schrijver (2000, non-fictie)
  • Zonder genade (2001)
  • Het duister dat ons scheidt (2003)
  • Zolang er leven is (2004)
  • Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (2005)
  • Echt sexy (2007)
  • Laat me niet alleen (2008, Boekenweekessay)
  • Is er hoop (2009, roman)
  • Heiligenlevens en bananenpitten (2009)
  • De leesclub (2010)
  • Pas goed op jezelf (2011, novelle, als Schrijver op Locatie voor de VU geschreven)
  • De stiefmoeder (oktober 2011)
  • De zondagmiddagauto (juli 2012, Literaire Juweeltjes, kort verhaal, geschreven in de jaren ’80 van de vorige eeuw)
  • De blokkade (februari 2013, non-fictie, over het verschijnsel writer’s block)banner-Schrijversdossier-terug-naar-Renate-Dorrestein
Share