De logeerkamer van Helen Garner

De logeerkamerHelen Garner
De logeerkamer

De Bezige Bij, 2008, vertaling Marijke Versluys

Als je vriendin drie weken bij je komt logeren, is dat gezellig. Maar gezelligheid is niet de reden van het bezoek van Nicola aan Helen. Zij lijdt aan kanker in een vergevorderd stadium en logeert bij haar in Melbourne om daar alternatieve behandelmethoden te kunnen ondergaan.
De Australische schrijfster Helen Garner maakt in haar roman De logeerkamer op mooie wijze inzichtelijk welke invloed de logeerpartij en de ziekte op de vriendschap hebben. Helen ziet bijvoorbeeld geen heil in de behandeling met Vitamine C, waar Nicola haar hoop op heeft gevestigd, maar ook hondsberoerd van wordt. Garner heeft met deze roman dan ook een aanklacht tegen kwakzalverij geschreven. Mooi in dat licht is bijvoorbeeld de verborgen kritiek die zit in een eerste beschrijving van de kliniek: “De receptie was geschilderd in een vreemde tint geel, de kleur van beheerste paniek.” (p. 29). Later wordt de kritiek openlijker en scherper.
Als lezer word je aan het denken gezet over hoe je zelf zou handelen in zo’n situatie, dan wel in de rol van zieke dan wel in die van verplegende vriendin. Dat maakt dit verhaal confronterend. Maar bovenal vertelt Garner op luchtige, soms zelfs humoristische wijze een ontroerend, eerlijk en hartverscheurend verhaal over vriendschap, dat zeer de moeite waard is.

Gespreksvragen

  • Met welke van de twee markante vrouwen voelde u zich het meest verwant?
  • Welke eigenschappen van Helen bewondert u en welke juist niet? En welke van Nicola?
  • In hoeverre vindt u de wijze waarop Garner over de alternatieve geneeskunde schrijft eerlijk?
  • Zijn er scènes of beschrijvingen in het boek waarbij u moest lachen? Zo ja, welke?
  • In zijn recensie van het boek in de Volkskrant (19 september 2008) stelt Hans Bouman naar aanleiding van Helens reactie de vragen: “heeft iemand niet het recht zélf zijn laatste levensfase in te richten? Mag een buitenstaander in dezen bepalen wat ‘flauwekul’ is en wat niet?” Wat vindt u?
  • Bouman vervolgt daarna met: “Maar ook: hoeveel mag een stervende van die buitenstaanders vergen, bij de inrichting van zijn laatste levensfase?” Wat is uw mening? Gaat Nicola daarin te ver of niet?
  • In een interview heeft Helen Garner verteld dat het verhaal is gebaseerd op een echte gebeurtenis. Wat maakt De logeerkamer toch tot een roman en niet tot een non-fictie boek?
  • Hoe beoordeelt u Garners schrijfstijl? In hoeverre vindt u haar dialogen bijvoorbeeld levensecht?

 

Share