De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón

Carlos Ruiz Zafón
De schaduw van de wind
Signature, 2004

De bestseller De schaduw van de wind (La Sombra del Viento, 2001) is in enkele jaren tijd door miljoenen mensen gelezen. Het is een dikke pil van 543 pagina’s en dat gegeven naast de bestsellerstatus heeft me tot nu toe belet om het boek te lezen. Een reisje naar Barcelona deed me uiteindelijk besluiten om het toch te proberen. Het boek speelt zich namelijk af in deze prachtige stad. Noch de stedentrip noch de leeservaring is me tegengevallen.

De roman is gesitueerd rondom een mooi gegeven; de hoofdpersoon Daniel raakt in de ban van een boek. Als hij tien is neemt zijn vader hem mee naar het Kerkhof der Vergeten Boeken, hij mag daar een boek uitzoeken (adopteren) dat hij vervolgens in een nacht uitleest. Al snel blijkt hoe bijzonder zijn keuze is; het blijkt een van de weinige exemplaren van het boek te zijn en het leven van de schrijver is gehuld in mysterieuze nevelen. Daniels zoektocht naar de schrijver Julián Carax vangt aan. Zafón werkt dit spannende gegeven op gewiekste wijze verder uit waardoor je wilt blijven doorlezen.

Talloze personages verschijnen op het toneel. Allen dragen ze een eigen stukje bij aan de puzzel. De kleurrijke personages maken het geheel levendig. Bovendien zit het boek vol met nevenintriges, sfeerbeelden en historische verhalen, die de leeservaring rijk maken.

De structuur van de roman is eenvoudig maar effectief. Het verhaal begint in de zomer van 1945 als Daniel tien jaar oud is, zijn zoektocht duurt ruim tien jaar en eindigt als hij een jongeman van zo’n twintig jaar is. Het verhaal wordt in chronologische volgorde verteld, maar er is een deel dat daarop een uitzondering vormt. Het draagt de naam van een van de andere personages (Nuria Montfort) en bestrijkt de jaren 1933 tot 1955. Ook het vertelperspectief in dit deel is verschoven van Daniel naar Nuria en heeft de vorm van een brief aan Daniel. Dit deel bevat de ware geschiedenis van Julián Carax en laat dus heel veel puzzelstukjes van het mysterie op hun plaats vallen.

Al eerder dan in de brief van Nuria werden de overeenkomsten tussen het leven van Julián en Daniel zichtbaar. Het is dan ook niet toevallig dat Zafón zijn eigen boek dezelfde titel geeft als het door Daniel geadopteerde boek van Julián Carax. De tragische liefdesgeschiedenis in Juliáns leven lijkt zich te herhalen in dat van Daniel, echter een echte bestseller krijgt natuurlijk een happy end. Carax’ roman is dat nooit geworden.

In zekere zin is Zafóns roman ook een eerbetoon aan Barcelona geworden. De beschrijvingen van de stad zijn veelvuldig en nauwkeurig. De verschillende locaties zouden zo nagelopen kunnen worden, iets wat de Nederlandse vertaalster van de roman samen met de auteur (en twee mederedacteuren) heeft gedaan. Daaruit is een Stadsgids met wandelingen door Barcelona voortgekomen. Een klein handzaam boekje dat helaas niet in kleur is maar toch vol interessante informatie staat. Met dit boekje in de hand kun je niet alleen de beelden bij het verhaal letterlijk voor ogen halen maar ontdek je bovendien prachtige plekjes in Barcelona die je anders misschien over het hoofd zou hebben gezien. Een bezoek aan Barcelona is sowieso de moeite waard maar met Zafóns roman in het hoofd krijgt het een extra dimensie.

Share