De verstotene van Naima El Bezaz

De verstoteneNaima El Bezaz
De verstotene

Contact, 2006

De verstotene is de derde roman van de jonge Marokkaans-Nederlandse schrijfster Naima El Bezaz die in haar eerdere romans, De weg naar het Noorden en Minnares van de duivel, al opzien baarde met haar expliciete seksscènes. Ook in deze roman ontbreken die niet. Bovendien schuwt El Bezaz niet om haar hoofdpersonage vrijzinnige ideeën over de islam te laten verwoorden. Het verhaal over Mina, een ‘afvallige’ moslima, heeft dus een emanciperend karakter. Deze ingrediënten maken het helaas waarschijnlijker dat het boek vaker door autochtone dan door allochtone lezers gelezen zal worden. Want het zal toch het merendeel van de moslims teveel van het goede zijn.

Hoofdpersonage Mina wordt na tien jaar door haar vriend verlaten en hoewel het beëindigen van deze relatie haar niet zoveel doet, lijkt het toch een druppel die de emmer doet overlopen. Op haar werk raakt ze ook gefrustreerd en meldt ze zich uiteindelijk ziek. Ze brengt bezoeken aan een psycholoog en lijkt door een verlaat rouwproces heen te gaan. Via flashbacks wordt dan duidelijk wat haar jaren geleden is overkomen en waarom zij zich nu voordoet als een Nederlandse (genaamd Amelie). De titel van de roman is een verwijzing naar deze gebeurtenissen uit haar jeugd.

El Bezaz vertelt vlot en meeslepend en samen met Mina rollen we van het ene (seks)avontuur in de volgende bankhangsessie met haar vriendin. Geleidelijk aan krijgt Mina meer diepgang en ga je met haar meeleven. Het verhaal ontwikkelt zich tot een waar drama en had Mina aan het eind de ware Jacob gevonden dan hadden we het ook nog chicklit kunnen noemen. Er wordt bijvoorbeeld veel gestapt en ingezoomd op Mina’s dagelijkse leven met beschrijvingen van genuttigde drankjes en hapjes en de aangekomen kilootjes. Hoewel het boek wel sprankelend is geschreven, is het stilistisch helaas weinig origineel.

“Ik werd een beetje misselijk bij de gedachte aan dat voorval en wilde me het liefst onder het bed verschuilen, maar gelukkig praatte Esther er alweer overheen. Ik had Sam verleid als een ware vamp. Ik kon trots zijn op mezelf en Esther zei dat ze me een tweede kans wilde geven.” (p. 129)

Share