De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joël Dicker

De waarheid over de zaak Harry QuebertTitel: De waarheid over de zaak Harry Quebert
Auteur: Joël Dicker
Uitgever: De Bezige Bij
Jaartal: januari 2014
Aantal pagina's: 608

Goodreads
New York, voorjaar 2008. De jonge auteur Marcus Goldman lijdt aan een writer’s block, en dat terwijl de deadline van zijn uitgever nadert. Dan wordt in de tuin van zijn mentor, sterauteur Harry Quebert, het lichaam gevonden van Nola Kellergan, die ruim dertig jaar eerder op vijftienjarige leeftijd spoorloos is verdwenen. Op Nola’s lichaam ligt het manuscript van de roman die Quebert zijn doorbraak naar het grote publiek heeft bezorgd. Harry Quebert is onmiddellijk hoofdverdachte en zijn beroemde roman komt in opspraak. Overtuigd van de onschuld van zijn grote voorbeeld vertrekt Marcus naar Harry’s huis in New Hampshire om de werkelijke toedracht rond de dood van Nola te achterhalen. Maar de waarheid blijkt veel gecompliceerder dan hij dacht.

In De waarheid over de zaak Harry Quebert verbindt Joël Dicker op indrukwekkende wijze een intrigerende moordzaak met een gevoelig geschreven verhaal over schrijverschap, onzekerheid, ambitie, vriendschap en liefde.

Joël Dicker (Genève, 1985) studeerde rechten in Genève. De waarheid over de zaak Harry Quebert is zijn tweede roman, waarmee hij werd genomineerd voor de Prix Goncourt en winnaar was van de Grand Prix du Roman de l’Académie Française en de Prix Goncourt des Lycéens. In Nederland ontving hij voor dit boek de Prix Tulipe, een nieuwe Frans-Nederlandse prijs voor de beste Franse roman van het jaar.

Discussievragen bij De waarheid over de zaak Harry Quebert

  1. Het boek heeft meerdere lagen en verhaallijnen; het is onder andere een liefdesverhaal, een verhaal van een onopgeloste moord, van de vriendschap tussen twee mannen en van de zoektocht van een schrijver. Hoe is dit uitgewerkt in het boek? Kun je aangeven welk aspect je het meeste aansprak?
  2. Wat is volgens jou het belangrijkste thema van het boek?
  3. Wat vind je van de cover van het boek? Welke sfeer roept het op? Past dit volgens jou bij de sfeer in het boek?
  4. Hoe wordt de suggestie gewekt dat het boek is geschreven door Goldman?
  5. In het boek speelt een ander boek, De wortels van het kwaad, een belangrijke rol. Wat vond je in het begin van de titel van dit boek? En later?
  6. De hoofdstukken zijn aflopend genummerd en beginnen telkens met een korte dialoog tussen Marcus en Harry over het schrijven. Waarom zou de schrijver gekozen hebben voor deze opbouw? Wat vind je er zelf van?
  7. Hoe ontwikkelt de relatie tussen Marcus en Harry zich? En welke rol speelt boksen in hun relatie?
  8. Hoe ontwikkelt de relatie tussen Marcus en Gahalowood zich?
  9. Wat ontdek je over Nola Kellergan? Hoe waardeer je de wendingen in het verhaal rondom haar personage? En welke betekenis heeft zij voor Harry gehad?
  10. Welk personage in de roman heeft het meest je sympathie? En waarom? Welke het minste? En waarom?
  11. Aan het eind van de roman wordt een schuld ingelost. Wat vind je van de wijze waarop dit gebeurt? Vind je dat dit op een juiste wijze gebeurt?
    Bron: De Bezige Bij

De waarheid over de zaak Harry Quebert  op het web

Guus Bauer op Literatuurplein:

De uitgever presenteert dit werk als ‘de literaire sensatie uit Frankrijk, een briljante pageturner, een internationale bestseller’. Best, er zijn inderdaad aldaar een miljoen exemplaren verkocht. En dat is begrijpelijk. Het boek zit vormtechnisch knap in elkaar. Noem het beestje voortaan maar bij de naam: een degelijke thriller. Ja, ook uw recensent las de 632 pagina’s achter elkaar uit. […]
Vooruit: Joël Dicker is een schrijver. Na deze weergaloze thriller, tijd voor een ‘echte’ roman?!

Anne Jongeling (geeft 2,5 sterren) op Nu.nl:

Dicker heeft enkele leuke observaties over het boekenvak met inhalige uitgevers die hun schrijvers op de huid zitten en de vergankelijkheid van de roem, maar ook die passages worden weer vlak en in tienerstijl opgekalkt. Qua structuur is deze de whodunnit in Aurora in orde, wat De zaak van Harry Quebert tot een aardige pulproman maakt, maar meer niet.

Margot Dijkgraaf (geeft 3 sterren) in het NRC:

Het is een ongekend spannend boek dat een prettig soort ongeduldige irritatie oproept vanwege de eindeloze zijpaden die de auteur je instuurt. Dicker dwingt je tot slow reading terwijl je nu juist flink gas wil geven. Hoogliterair is het allemaal niet, wel erg onderhoudend.

Martijn Joosse (geeft 3 sterren) op Mustreads:

Het is de vraag waarom literair Frankrijk zo uitzinnig was over De waarheid over de zaak Harry Quebert. Toegegeven, het is een echte pageturner, die je het liefst in een ruk uit wil lezen. Maar uiteindelijk ook niet meer dan dat. De auteur onderscheidt zich niet van de bekende namen uit het genre. Daarvoor is het taalgebruik te eenvoudig, de stijl te eendimensionaal.

Gerben (geeft een 8,5) op Postscriptum.nl:

Deze vuistdikke roman is in de eerste plaats de geschiedenis van een moord. Door de gekozen structuur van het boek, kom je steeds dichter op het mysterie te zitten. Maar ook op de huid van de dorpsbewoners. Het boek deed mij vaak aan de vermaarde serie Twin Peaks denken. In de grote lijnen, maar soms ook in kleine details.
Dicker zet de sfeer en de psychologie van het leven in een dorp goed neer. Dat tilt het boek ook uit boven de doorsnee-thrillers.

Guido (geeft 3 sterren) op Boekrecensies door Guido Huisintveld:

Met veel souplesse springt Joël Dicker heen en weer in de tijd, maar al vrij snel wordt pijnlijk duidelijk dat Dicker geen begenadigd schrijver is. Het proza is vrij simplistisch, enkele personages worden karikaturaal weggezet en de dialogen zijn voorzien van een uitbundige hoeveelheid uitroeptekens. Het geschetste liefdesdrama is tenenkrommend en zo mierzoet dat het glazuur van je tanden springt.
Wat daarentegen wel werkt is de opzet van het verhaal. Een whodunit met een aantal onverwachte plotwendingen en een geslaagde apotheose.

 

Jesse van Amelsvoort (geeft 2 sterren) op 8weekly:

Het zou ‘de literaire sensatie’ van het jaar moeten zijn – of in ieder geval van het seizoen. Het zou fijn zijn geweest wanneer Joël Dickers tweede roman, het dikke De waarheid over de zaak Harry Quebert, ook daadwerkelijk goed zou zijn. […]
Nergens biedt De waarheid over de zaak Harry Quebert een origineel inzicht of verrast het de lezer, het proza is niet verzorgd – en dat ondanks dat Harry in een van zijn lessen aan Marcus toevertrouwt dat hij zich woorden eigen moet maken – en het verhaal zit boordevol clichés.

Manda Heddema op Boekblad.nl:

Dit boek is een verslavende belevenis. Je wordt meegesleept door de ene waarheid na de andere. Intussen lees je ook over wat een writer’s block doet met een succesvol auteur. Dat is het knappe van dit boek, dat spanningsveld tussen de verlamming en vertraging en de draaikolk van gebeurtenissen en ontknopingen. Een absolute aanrader voor een groot publiek.

Bart Geeraerdts op Webooks:

Dit boek is zo Amerikaans, dat het me moeite kost om me voor te stellen dat het origineel in het Frans is geschreven. Het roept een heel realistische sfeer op van het Amerikaanse platteland. Denk aan Empire Falls van Richard Russo en Twin Peaks.
Het leest als een trein die door het Amerikaanse midden westen rijdt. Geef je eraan over en vertrouw erop dat de dader het gedaan heeft maar is waarschijnlijk niet de persoon van wie je dat verwachtte. […]
Dit is een boek dat ik met een gerust hart cadeau doe aan mensen die van lezen houden als ontspanningsoefening. Ik heb er nog niet één teleurgesteld.

Monlisa leest:

Hier is het boek absoluut wel een pageturner, en een hele goede ook. Alles klopt (bijna), er zijn geen losse draadjes en de uitkomst is wel wrang, maar in zekere zin ook bevredigend. Dat laatste vond ik knap, want door de manier waarop Dicker zijn personages heeft beschreven werden ze voor mij echt tot leven gebracht, zodat er niet een eendimensionaal ‘bad character’ is waarvan je gemakkelijk kunt aanvaarden dat hij de moordenaar was. Overigens kon ik de ‘moordplot’, die door sommigen wellicht vergezocht zal worden gevonden, beslist waarderen.

Dirk Leyman op Cobra.be:

Dicker schreef een smakelijk en zelfs ook wel eens vermakelijk melodrama, maar de nuancezoeker is hier aan het verkeerde adres. De psychologische karaktertekening is vaak vlak en simpel. Bovendien schuwt Dicker de herhalingen niet en het citeren uit Queberts boek is ook geen onverdeeld genoegen. Stilistisch is Dicker af en toe bijzonder hijgerig: “Het noodweer ontketende de oceaan, die zwol van schuim en woede: het zou nu snel gaan regenen.” Dicker werkt met cliffhangers die in een stripverhaal niet zouden misstaan. Maar van een prijswinnaar van de Grand Prix de l’Académie française – die naast Jonathan Littell en Pierre Michon op het schavotje mag staan – verwacht je toch wat meer dan een behendig geschreven en behaagzieke roman.

Bart Vanegeren (geeft 2 van 4 sterren) op Humo.be:

Wat rest is een vakkundige pageturner, ruim zeshonderd bladzijden die zich moeiteloos en in ijltempo laten weggrazen. De waarheid over de hype Joël Dicker: de man heeft met de Franse slag een kunstje à l’américain volbracht en is daar met veel succes mee weggekomen.

Ferdi de Lange op Dagelijkse Standaard:

Wat een gewone misdaadthriller had kunnen zijn, wordt door Dicker omgevormd tot een thriller met psychologische trekjes en een soort zelfhulpboek voor beginnende schrijvers, want de echte hoofdpersoon is de schrijver Marcus Goldman. […]
Het aardige is dat het boek geschreven is vanuit de worstelende successchrijver Marcus Goldman en daarmee gelardeerd is met diens eigen verleden en zijn relatie met Harry Quebert. Dicker bewandelt daardoor zeer vermakelijke zijwegen zonder de rode draad van de mysterie rondom Nora uit het oog te verliezen. Hiermee heeft Dicker een onvervalst Amerikaans aandoende thriller geschreven die in niets lijkt op de gangbare literatuur in Frankrijk.

Charles op Thrillerlezers:

De plot van “De waarheid over de zaak Harry Quebert” neemt enkele malen een originele wending, en daardoor blijft het verhaal dat enigszins langdradig leek te worden, toch boeiend.
Het taalgebruik van Dicker is helder en eenvoudig. Het boek is geschreven vanuit de situatie in 2008 en bevat vele flashbacks naar het jaar 1975, waarin het drama rond Nola zich afspeelde. De verhaallijn is niet ingewikkeld waardoor het boek gemakkelijk leesbaar is. De sfeertekeningen zijn redelijk uitgewerkt, maar sommige karakters in het boek blijven nogal oppervlakkig. Ook de dialogen zijn vaak simplistisch en soms zelfs op het kinderlijke af.

‘Een slaapsteler!’ – Boekverkopersteam van De Wereld Draait Door

Overige citaten uit de pers

  • ‘Een vuistdikke thriller, een psychologisch drama en een doe-het-zelf-boek voor de beginnende schrijver. … Een ongekend spannend boek. … De auteur brengt het hele Hopperschilderij tot leven, van het café waar Quebert zijn eigen tafeltje had tot het politiebureau, de buren en de winkeliers. Iedereen heeft zo zijn afwijkingen, obsessies en geheimen die hij liever niet onthuld ziet worden.’ – NRC Handelsblad
  • ‘Een verhaal met een journalistieke aanpak als van Truman Capote, een moordraadsel à la Donna Tartt en een liefdesschandaal dat Nabokovs Lolita in herinnering roept.’ – NRC NEXT
  • ‘Prix Tulipe-winnaar Joël Dicker overrompelt zijn lezers. … Meesterlijke dialogen, schilderachtige personages, adembenemende plotwendingen en een tomeloos voortdenderend verhaal. … De lezer voelt het op elke bladzijde: Dicker heeft met warme blik gekeken naar het leven op het Amerikaanse platteland. … De schrijver geeft zijn verhaal meer dan zeshonderd bladzijden lang adembenemende wendingen en laat zijn personages evolueren. De veranderende verhouding tussen meester en leerling, alles wat er tussen de bewoners van Aurora nooit is uitgesproken of uitgezweet, maar ook het geheime leven dat iedereen wel min of meer parallel aan zijn openbare leven leidt: Dicker verweeft het allemaal naadloos in zijn tomeloos voortdenderende verhaal. Niets is in dit boek wat het lijkt.’ – Trouw
  • ‘Dicker brengt een vlot en intelligent opgeschreven verhaal dat je na 640 pagina’s met spijt weglegt. De roman is op verschillende niveaus leesbaar: als detective, als liefdesverhaal en zedenschets, maar ook als een intelligent commentaar op het moderne schrijverschap. … Een enerverend boek.’ – Elsevier
  • ‘Dicker is een van die zeldzame schrijvers die de lezer bij zijn nekvel grijpen en niet meer loslaten tot de allerlaatste pagina. … Een op de Amerikaanse leest geschoeide, bijzonder on-Franse pageturner.’ – De Standaard
  • ‘Dicker schreef een boek in de beste Amerikaanse traditie. De waarheid over de zaak Harry Quebert doet qua vaart en spanning denken aan Bonita Avenue van Peter Buwalda.’ – VPRO Gids
  • ‘Spannend en vermakelijk. Een ouderwets leesavontuur.’ – Het Parool
  • ‘Een ongekend spannend boek over een schrijver met een writer’s block en een oude moord, met een snelle opening, een flinke dosis suspense en een troebele liefdesgeschiedenis.’ – Juryrapport Prix Tulipe
  • ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert lees je in één ruk uit. Dit is een thriller, een psychologische roman met adembenemende wendingen en ook een trefzekere, rake zedenschets van het Amerikaanse achterland.’ – Le Figaro Littéraire
  • ‘De beste Franse roman van het jaar.’ – Lire
  • ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert is een narratief meesterwerk, waarin Dicker een geraffineerd spel speelt met de verwachtingen van de lezer.’ **** – Stern
  • ‘Een perfect boek, een magnifiek geschreven roman.’ – Corriere della Sera
Share