Het bottenpaleis van Pam Emmerik

BottenpaleisPam Emmerik
Het bottenpaleis
Querido, 2000 | 184 p.

Het begin van dit boek is verrassend. De eerste zin intrigeert meteen ‘Nu ben ik dood’. Het blijken de woorden van Isabel te zijn die als kind al mateloos geïnteresseerd is in het proces van het doodgaan. Ze dringt zich op aan oude vrouwtjes en andere potentiële studieobjecten om ze van dichtbij te kunnen bestuderen bij hun sterven. “Het gereutel van stervenden was me spoedig vertrouwder dan de geluiden thuis”.

In het volgende hoofdstuk is haar vriendin Frances aan het woord en tot het einde toe wisselt het perspectief consequent tussen Isabel en Frances per hoofdstuk. Ze groeien beiden op in een hotel dat hun ouders met z’n vieren runnen, totdat het noodlot hier een einde aan maakt. Dan nemen de levens van Frances en Isabel ieder een eigen wending. Isabel verhuist naar Amsterdam en wordt een verwoed nymfomane, terwijl Frances in Utrecht gaat studeren. Na een destructieve, louter seksuele relatie met een labiele vrouw slaat ze op de vlucht. Ze gaat de halve wereld over reizen om voor een scriptieonderwerp schilderijen in allerlei musea te bekijken. Isabel haalt haar uiteindelijk uit deze overspannen toestand. Zelf is ze geobsedeerd geraakt door ene Felix, voor wie ze zo nu en dan aan groepjes illegalen onderdak biedt. Haar liefde voor hem heeft verstrekkende gevolgen.

Het begin is, zoals ik dus al zei, intrigerend en dat is denk ik wel een goede kwalificatie voor het hele boek. Een tweede woord dat ik als kwalificatie zou willen gebruiken is hysterisch. Het boek blijft een beetje ‘nagillen’ in m’n hoofd, zonder dat ik me mooie passages kan herinneren. Als ik op een rijtje probeer te krijgen waar dit boek (naast het verlangen naar liefde) over gaat, worden m’n gedachten overstemd door ’n soort drukte, waardoor je niet verder komt dan het absurde, intrigerende, lichamelijke misschien ook wel shockerende niveau van het boek. Ik ben op zoek naar het herkenbare, maar dat kan ik niet vinden. Ook kan ik geen ontroering vinden, net zo min als samenhang of duidelijkheid. Misschien moet ik nog iets harder m’n best doen, maar misschien moet ik hier gewoon genoegen mee nemen.

Echt genieten is het lezen van dit boek niet geweest, maar het was wel een bijzondere ervaring.

Share