Het meisje met de negen vingers van Laia Fàbregas

Laia Fàbregas
Het meisje met de negen vingers

Anthos, 2007
ISBN 97890 41410856, 172 p.

Laia Fàbregas is Spaanse van geboorte maar schreef haar debuutroman, Het meisje met de negen vingers, rechtstreeks in het Nederlands. Dat is op zich al een knappe prestatie, maar bovendien vertelt ze een bijzonder verhaal. Hoofdpersoon Laura groeit samen met haar zus Moira op in Barcelona in de jaren zeventig, tijdens de nadagen van de Franco-dictatuur. Hun ouders zijn beide actief geweest in het verzet, wat een stempel heeft gedrukt op de opvoeding van hun dochters. Zo groeien de zusjes op zonder foto’s en wordt hun geleerd van bijzondere momenten in hun leven zogenaamde gedachtefoto’s te maken.

De openingsalinea maakt al meteen nieuwsgierig:

“Ik ben Laura. Ik heb negen vingers. Dat is altijd zo geweest. Eerst dacht ik dat mijn rechterpink in de hemel was bij God, later begreep ik dat God niet bestaat en mijn rechterpink eigenlijk ook niet. Ik ben simpelweg anders.”

Omdat hoofdpersoon Laura vreest dat haar geheugen vol zal raken, begint ze een dagboek waarin ze herinneringen opschrijft. Laura’s leven van nu en haar herinneringen worden afgewisseld door verhalen waarin ze steeds weer een vinger verliest. Deze fantasieverhalen zijn typografisch niet te onderscheiden van de herinneringen, maar beginnen telkens zeer herkenbaar met “Ik ben Laura. Ik heb … vingers”, waarbij het aantal vingers steeds verder afneemt. De vertelling over Laura’s huidige leven staat niet alleen in een ander lettertype maar is ook in de derde persoon geschreven. De drie lagen zijn op die manier duidelijk uit elkaar te houden. Samen duidden ze op Laura’s zoektocht naar haar identiteit, die nauw samenhangt met het ontbreken van haar pink en van tastbare foto’s.

Laura probeert met de hulp van haar zus Moira te ontrafelen waar haar herinneringen haar in de steek laten, leugens ophouden en de waarheid begint. Ze doet ook navraag bij haar ouders, maar uiteindelijk is het een anonieme bron die haar op het spoor brengt van wat ‘bewijsbaar’ is aan haar leven. Het zet je als lezer aan tot nadenken over je eigen herinneringen. In hoeverre worden die bepaald door het bestaan van foto’s van gebeurtenissen? Herinner je je buiten die foto’s om nog veel van bepaalde periodes in je leven?

Het fotoverbod van de ouders heeft Moira desondanks doen besluiten fotografe te worden. Beide zussen vermoeden dan ook dat een diepere reden aan het fotoverbod ten grondslag ligt dan alleen een opvoedkundige. Gaandeweg wordt duidelijk hoe het zit, wat het verband is met de missende vinger en met het verzetsverleden van de ouders. In het laatste hoofdstuk constateert Laura: “Ik heb geleefd in een universum van waarheden dat mijn ouders om me heen bouwden om de grote leugens te verhullen. En ik heb voortdurend naar die leugens gezocht.” Fàbregas vertelt haar verhaal vaardig, onthult het mysterie kundig en schrijft zodoende een mooi debuut.

Share