Hoe ik talent voor het leven kreeg van Rodaan Al Galidi

Hoe ik talent voor het leven kreegTitel: Hoe ik talent voor het leven kreeg
Auteur: Rodaan Al Galidi
Uitgever: Jurgen Maas
Jaartal: januari 2016
Aantal pagina's: 462

Semmier Kariem vlucht uit Irak. Zeven jaar van honger, verdwalen en angst later landt hij op elf februari om negen uur - of was het om elf uur op negen februari - op Schiphol. In de chaos van die eerste dagen in Nederland kan hij zich het precieze tijdstip niet meer herinneren. Hij vraagt asiel aan. Wat hij niet weet is dat hiermee het langste wachten van zijn leven begint, in het asielzoekerscentrum, een wachtkamer die hij deelt met vijfhonderd anderen. Intussen bestudeert Semmier het land waar hij misschien ooit deel van uit mag maken, maar ook al verblijft hij er nu, hij blijft een buitenstaander.

'Nederland had mij drie dingen geleerd: niet meer respect hebben voor Europa dan voorzichtigheid. Een nette leugen is beter dan de rommelige waarheid. En ik kende nu het verschil tussen een omafiets en een vrouwenfiets.'

Hoe ik talent voor het leven kreeg is een roman over mensen die onderworpen zijn aan wetten en regels. br>
Rodaan Al Galidi (Irak) putte voor deze roman uit zijn eigen ervaringen als asielzoeker. Hij woont sinds 1998 in Nederland en ontving in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie voor zijn roman De autist en de postduif. Kort daarna zakte hij voor zijn inburgeringstoets.

 

De Iraakse vluchteling Semmier Kariem komt na zeven jaar van omzwervingen in Nederland aan, waar hij asiel aanvraagt. Er volgen negen jaren van wachten in asielzoekerscentra, op een besluit van het IND over zijn verblijfsvergunning. Tijdens dat eindeloze wachten bestudeert hij het land waar hij misschien ooit deel van uit mag maken en schetst hij portretten van zijn medebewoners in het azc.
Eerste zin:

Om negen uur ’s ochtends op elf februari landde ik op Schiphol.

Discussietips
1.    In hoeverre is Al Galidi er in geslaagd om de eindeloosheid van het lange wachten voor jou als lezer invoelbaar te maken?
2.    Adri Altink constateert in zijn recensie dat het verwonderlijk is dat Hoe ik talent voor het leven kreeg geen zwaarmoedig boek is. In hoeverre deel je die mening?
3.    Meerdere recensenten en interviewers noemen de roman humorvol. Hoe heb jij dit ervaren?
4.    Nederlanders krijgen tussen de regels door een spiegel voorgehouden. Wat is in die spiegel zichtbaar? Hoe confronterend is dit voor jou?
5.    In een interview met zichzelf in NRC Next haalt Al Galidi een uitspraak van Tolstoj aan: “De grootste vrijheid voor ons als mensen is de vrijheid om van mening te mogen veranderen”. In hoeverre heeft Hoe ik talent voor het leven kreeg je mening doen veranderen over vluchtelingen of over hoe er in Nederland met hen wordt omgegaan?
6.    Uit het boek wordt duidelijk dat veel asielzoekers hun verhaal bij elkaar liegen. Wat is daarvan de belangrijkste oorzaak en wie valt dat te verwijten, denk je?
7.    Er trekt een hele stoet van asielzoekers, met hun verhalen, voorbij in Hoe ik talent voor het leven kreeg. Welke van deze anekdotes of portretten is je het meest bijgebleven, en waarom?
8.    Vind je dat Al Galidi een genuanceerd beeld geeft van asielzoekers? Welke verhalen van ‘goede’ en ‘slechte’ voorbeelden worden er verteld?
9.    Hoe heb je het verhaal gelezen over de periode die de hoofdpersoon met tientallen andere asielzoekers doorbracht bij een boer op zijn boerderij? Bij wie lag je sympathie, en waarom?
10.    De roman is vrij omvangrijk en opgebouwd uit korte hoofdstukjes. Hoe heb je deze structuur ervaren? En welk effect had deze op de spanningsboog?
11.    Recensent Rob Schouten vindt dat Hoe ik talent voor het leven kreeg verplichte kost voor Nederlanders zou moeten zijn. In hoeverre ben je het met hem eens? Welke invloed zou het boek kunnen hebben als iedereen het leest?
12.    In vergelijking met Al Galidi’s schrijfstijl in zijn eerdere werk is deze roman veel directer en krachtiger, zonder overdrijving en minder bloemrijk geschreven. Hoe is deze stijl je bevallen?
13.    In het laatste hoofdstuk staat: “In plaats van dat de wereld groter werd, leek die gevaarlijker en minder betrouwbaar.” Hoe begrijpelijk vind je deze gedachte van Semmier? Vind je het einde hoopvol of juist niet? Waarom?

Persstemmen
+ “Rodaan geeft ons een rijk beeld van binnenuit, (…) Het zou verplichte kost voor Nederlanders moeten zijn om in de nieuwe multiculturele samenleving in te burgeren.”
Rob Schouten in Trouw

+ “De pittig en puntig geschreven roman is er een van ‘moedwil en misverstand’. (…) u mag ook dankzij de unieke kracht van literatuur uren bivakkeren in hoofd en ziel van een van hen. Door dit tragikomisch meesterwerkje. Het zal u goed doen.”
Koen Eekhout in Dagblad de Limburger

+ “Hoe ik talent voor het leven kreeg, is een belangwekkende, rijke roman over angst, onzekerheid, willekeur en uitzichtloosheid”.
Guus Bauer op Tzum/Literatuurplein

+ “In brieven zette hij zijn vluchtverhaal op papier voor een vriend, hetgeen uiteindelijk een ontwapenend en ontluisterend boek heeft opgeleverd (…) Het is een confronterend, maar ook humorvol en daardoor zeer compleet portret van wat jaren wachten in een AZC met je doet als mens.
Mirjam Burger op hebban.nl

+ “het is in al zijn tragiek van miscommunicatie, verlies van identiteit en zin van het leven, vernederingen en onvermogen tot werkelijk contact óók een erg licht en humoristisch boek.”
Adri Altink op literairnederland.nl

+/- “In korte hoofdstukjes, opgebouwd rond anekdotes en portretten van azc-bewoners, beschrijft Al Galidi met ironische distantie hoe levens tot stilstand komen en de hoop wegsmelt er ooit nog in vrijheid impulsen aan te kunnen geven.”
Hans van der Heijde in Dagblad van het Noorden

Rondom het boek
1. Op 10 maart 2016 was Rodaan Al Galidi te gast in het boekenprogramma van Adriaan van Dis, naar aanleiding van Hoe ik talent voor het leven kreeg. Het gesprek is terug te kijken via: www.npo.nl/de-wereld-draait-door/10-03-2016/VARA_101377064/POMS_VARA_3473218
2. Dit jaar verscheen ook een nieuwe dichtbundel van de hand van Al Galidi, getiteld Koelkastlicht, waarin zijn unieke kijk op Nederland, Europa, de mens en ‘het universum’, zoals een deel van de bundel is getiteld, aan bod komt.
3. Het optreden van Rodaan Al Galidi tijdens het Winternachtenfestival 2016 in Den Haag is op YouTube te bekijken: www.youtube.com/watch?v=TI85gB2LR7o
4. De Iraakse Shaho vluchtte op 14-jarige leeftijd alleen naar Nederland en zocht na 14 jaar zijn familie in Irak weer op. Filmmaakster Anne Dilven ging met hem mee. De documentaire ‘Terug naar Irak’ die Dilven in 2014 over zijn verhaal maakte, is terug te zien via de website van de VPRO: www.vpro.nl/speel.WO_VPRO_501001.html

Uitgeverij Jurgen Maas | 472 pagina’s | ISBN 9789491921209

Share