Citaten uit een interview met Isabel Allende
Interview 'Er zijn geen vaders in mijn boeken'
in Het volkskrant magazine van 25-08-2001
door Cees Zoon
"Mijn laatste twee boeken, Fortuna's dochter en Portret in sepia gaan over de immigratie, over de relatie tussen Chili, Latijns Amerika en Californië, Verenigde Staten. Ik weet niet of ik een integrerende factor ben, maar ik weet wel dat mijn boeken ertoe bijdragen dat ze er in de VS achter komen wie wij zijn. Er gebeurt iets heel merkwaardigs hier. In de VS zie je latinos overal, het contact is permanent. Maar toch zijn ze onzichtbaar voor de ogen van een blanke Amerikaan, het is de persoon die zijn auto wast of hem bedient in het restaurant, maar hij ziet hem niet."
"Ik heb de ervaring van een politiek vluchteling en die van een immigrante, nu in de VS. De mentale houding van die twee is heel verschillend. De houding van de vluchteling is dat je ergens tijdelijk bent en voortdurend wacht op het moment van je terugkeer naar huis. De houding van immigrant is dat je alles achterlaat en een nieuw leven in een nieuw land gaat opbouwen. Dat is een veel positievere, dynamischere, energieke houding."
"Ik kan alleen schrijven over wat ik belangrijk vind, over wat een echo in mijn eigen leven heeft. [...] En schrijvend over wat mij interesseert, schrijf ik uiteindelijk natuurlijk over politiek, over de positie van de vrouw, over familie, over eer, over gerechtigheid, over alles wat mij persoonlijk interesseert."
Mannen zijn niet bepaald helden in haar boeken. "Nee, maar heel af en toe vind je er eentje. Veel dingen in mijn werk komen uit mijn eigen jeugd. Zo zijn er geen vaders in mijn boeken. Wel heel veel in de steek gelaten kinderen, ik zou een weeshuis kunnen beginnen met al die verlaten kinderen in mijn boeken. Sterke vrouwen, afwezige vaders. In mijn werk vind je veel matriarcas omdat die er nu eenmaal veel zijn in Latijns Amerika. Want de mannen, ondanks al hun machismo en het belang dat ze hechten aan hun eer, hun naam, hun zoon, laten veelal hun gezin in de steek. Vrouwen blijven, zijn de hoeksteen van het gezin. Mannen zijn passanten."
In de literaire kritiek wordt Isabel Allende vaak afgedaan als een storyteller, geen schrijfster, maar een vertelster. "Ja, een narradora. De critici, vooral in Chili, behandelen me dikwijls niet als een schrijfster, maar als een vertelster, alsof vertellen een minder genre zou zijn dat vooral aan vrouwen wordt toebedacht. Ze zeggen nooit dat een man een narrador is, alleen van vrouwen. Ik draag die kwalificatie met trots, want ik geloof dat iedereen kan leren schrijven of muziek leren maken, maar wat je niet kunt leren is vertellen of componeren. Dat is iets wat iemand in zich heeft. Dus wanneer ze mij zeggen dat ik een verhalenvertelster ben, voel ik me trots."