Meer citaten uit

De Foucault hallucinatie van Patricia Duncker

Pagina 58:

Mijn herinneringen aan die eerste dagen in Parijs zijn als een reeks postmoderne foto's.

Pagina 69:

Uit herinnering en verlangen creëer ik vormen.

Pagina 79:

Je kunt alles zeggen, alles, zolang je het mooi zegt. Mijn boeken zijn als een beroemd en vaak bezocht kasteel. Alle gangen zijn volkomen recht en voeren van de ene kamer naar de andere, terwijl de weg naar het park of de binnenplaats duidelijk staat aangegeven. Mijn werk is zo overzichtelijk als een dansvloer. Ik schrijf voor dwazen.

Pagina 83:

Allen wisten waar ze heen wilden, maar niet hoe er te komen.

Pagina 153:

Het komt zelden voor dat je een ander vindt wiens geest met dezelfde codes werkt, wiens werk even anoniem, en tegelijkertijd even persoonlijk en lucide is als het jouwe. Vooral een tijdgenoot. Het is veel gebruikelijker dat je de echo van je eigen stem in het verleden vindt.

Pagina 161:

Ik herinner me één keer, dat ik de ronding van zijn rug bekeek toen hij op zijn hurken in de klotsende, ademende zee zat te turen. En dat me opviel hoe elke ruggewervel op zichzelf stond, in een lange benige ketting, fragiel en toch onverwoestbaar. Hij was ongewoon sterk.

Patricia Duncker, De Foucault hallucinatie (Hallucinating Foucault). De Prom, 1996. ISBN 90 6801 483 8. Vertaling Auke Leistra. 179 pagina's.