"Ze hoopte dat Clares zelfvertrouwen mettertijd zou toenemen. De club had het nodig dat iedereen haar steentje bijdroeg - iemand die zweeg was toeschouwer, geen medespeler, en belemmerde de anderen. Ze wist dat Clare dingen dacht die de moeite waard waren om te worden uitgesproken".
Uit: De leesclub
"'Wou je zeggen dat ze volgens Austen eigenlijk lesbisch is?' vroeg Sylvia. 'Of dat ze lesbisch is en Austen het niet door heeft?' Die laatste gedachte had Sylvia's voorkeur. Het idee dat een personage een geheim leven leidde waar de auteur niets van afwist sprak haar wel aan. Ertussenuit knijpen als de auteur even niet keek, om zelf haar weg in de liefde te vinden, en dan net op tijd weer opduiken om met een stalen gezicht het volgende stukje dialoog af te draaien. Als Sylvia een personage in een boek was, dan zou ze zo'n personage willen zijn. Al zou ze in werkelijkheid een ander zijn".
Uit: De Jane Austen Leesclub
"Vijf jaar zijn voorbijgegaan sinds de dag dat het verhaal aanving in een wolkenverlicht vertrek waar we op donderdagochtend Madame Bovary lazen en chocola aten van een wijnrood schaaltje. Er is nauwelijks iets veranderd in de eeuwige eenvormigheid van ons dagelijks leven. Maar ergens anders ben ik wel veranderd".
Uit: Lolita lezen in Teheran