|
Nicolien Mizee

Nicolien Mizee is in 1965 in Haarlem geboren. Ze groeide op als tweede kind in een gezin van vier kinderen. Haar moeder gaf pianolessen en luisterde met gesloten ogen naar Bach, haar vader was leraar Nederlands en nam haar mee naar het toneel en liet eens een poëziebundel open op tafel liggen. Vanaf dat moment stond haar leven in het teken van de poëzie. Lezend en schrijvend zocht Nicolien de woorden die zouden verklaren waarom ze op haar vijftiende van school gleed en het ook elders nergens uithield. Haar ouders consulteerden een psychiater, die constateerde dat ze niet moest zeuren. Via het volwassenenonderwijs maakte ze haar opleiding alsnog af maar wat ze daarna moest, wist ze niet. Op haar twintigste meldde ze zich maar aan voor een uitkering bij de Sociale Dienst. Na een paar jaar thuiszitten volgde ze een scenario-opleiding aan een schrijversvakschool. Gaandeweg maakte de poëzie plaats voor gebeeldhouwd proza en in 2000 verscheen haar debuutroman Voor God en de Sociale Dienst bij Nijgh en Van Ditmar.
De hoofdpersoon uit Voor God en de Sociale Dienst heeft autobiografische trekken. Ook zij meldt zich aan bij de Sociale Dienst, waar ze de volgende woorden spreekt:
“Ik heb maar één product en dat ben ikzelf. Mijn enige doel in het leven is om zo volmaakt mogelijk diegene te worden die ik voorbestemd ben te zijn. En daarbij gehoorzaam ik aan iemand die aanzienlijk hoger geplaatst is dan u, de directeur van de Sociale Dienst of welke werkgever dan ook, en dat is God.”
De ik in het boek verstuurt drie faxen naar de scenarioleraar die ze als haar redder beschouwt in een redeloze wereld. Met treffende ironie en compromisloze eerlijkheid beschrijft ze hem, en ons, haar moeizame zoektocht naar zichzelf, de liefde en de ultieme schrijfstijl. Het resultaat is een verontrustend boek dat het luchtige met het ernstige verenigt.
De pers was enthousiast over het debuut. De Telegraaf noemde het “een hilarisch boek” en NRC Handelsblad vergeleek de laconieke stijl met Arnon Grunberg om daar onmiddellijk aan toe te voegen dat het boek wel degelijk op eigen benen kon staan.
In 2003 verscheen Mizee's tweede roman Toen kwam moeder met een mes. Hoofdpersoon Ida groeit op in een allesbehalve doorsnee gezin. Schijnbaar kleine gebeurtenissen en confrontaties veroorzaken aardverschuivingen binnen haar wonderlijke familie. De verstikkende sfeer, en vooral haar dominante moeder, maken dat Ida de werkelijkheid anders ziet dan zij is. Maar gaandeweg maakt Ida's schild van magische gedachten plaats voor ontnuchterend realisme. In een hilarische stijl vertelt Mizee hoe de volwassen Ida zich aan haar verleden ontworstelt.
Toen kwam moeder met een mes werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en overwegend lovend besproken in de pers. Enkele reacties: “Haar innerlijke monologen en gesprekken met familieleden zijn vermakelijk, soms ronduit grappig, en vooral vlot geschreven.” (NRC Handelsblad) en ”Nicolien Mizee schetst een beklemmende wereld, maar doet dat op verrassend luchtige wijze.” (de Volkskrant)
In 2006 verscheen Mizee's derde roman, En knielde voor hem neer, die in tegenstelling tot de eerdere twee niet meer op autobiografische elementen steunt. Ook over deze roman is de pers zeer lovend.
Bibliografie
Voor God en de Sociale Dienst, 2000
Toen kwam moeder met een mes, 2003
bron: Stichting Schrijvers School en Samenleving, Amsterdam
Gemaakt op: 29 augustus 2005
|