Rico’s vleugels van Rascha Peper

Rico's vleugelsRascha Peper
Rico’s vleugels

L.J. Veen, 1993

In alle boeken komt wel een passie voor, maar het ultieme verhaal binnen Pepers oeuvre over passie is Rico’s vleugels. Het echtpaar Eduard en Cecile Rochèl leidt een excentriek leven op de Filipijnen als schelpenverzamelaars. Omdat het daar onrustig wordt en zij vrezen dat hun indrukwekkende collectie ten prooi zal vallen aan de omstandigheden, komen zij met hun verzameling naar Nederland. In een huis aan zee lopen zij alle schelpen nog eens langs om de notatie te controleren met de bedoeling ze daarna over te dragen aan een museum. Hun gedrevenheid en hartstocht, vooral van Cecile, voor de schelpen is groot, maar de werkelijke passie in het verhaal moeten we zoeken bij Eduard. En het betreft bij hem niet in de eerste plaats de collectie, maar zoals later in het verhaal blijkt, zijn gevoelens voor jonge jongens.

De verhaallijn rondom deze – aanvankelijk verborgen – passie bouwt Peper zorgvuldig op. Als Cecile voor een weekje naar haar zus vertrekt, wordt de veertienjarige Rico door dr. Bol, de conservator van het museum, ingehuurd om Eduard Rochèl te helpen bij het in- en uitpakken van de schelpen in het strandhuis. Bol komt daarna een gerucht ter ore van een affaire over Rochèl en een Tunesische jongen. Geleidelijk aan groeien de heimelijke blikken van Rochèl richting Rico uit tot avances. Dit gebeurt zo langzaam en subtiel dat je er als lezer helemaal in meegaat, net als Rico zelf overigens. Hij laat de toenaderingspogingen van Rochèl toe omdat hij droomt van een betere toekomst. Echter hun samenzijn wordt telkens verstoord, dan weer door de werkster, een andere keer door de komst van Bol. En uiteindelijk komt Cecile onverwacht weer thuis. Zij overziet de situatie in één oogopslag, loodst haar man naar bed en stuurt Rico de laan uit. Maar haar ingrijpen mag al niet meer baten, Eduard Rochèl heeft zijn zinnen al verloren door de (oude) opgelaaide passie. Wat volgt is een explosieve ontknoping waarbij de schelpencollectie in vlammen opgaat en Rochèl dodelijk gewond raakt door een messteek van Rico. Op de laatste pagina vindt Bol Rochèl doodgebloed op het strand met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. Peper laat Bol daar naar kijken en denken:

Een glimlach die tot een andere werkelijkheid behoorde, ver verwijderd van de waanzin en de wanhoop waaraan hijzelf ten prooi was (…). Ernst Bol begreep weinig van passie en zeker niet van het soort passie dat voorbijgaat aan verzamelen, bezitten, conserveren; dat alles verteert en alles wegmaait wat voor de voeten komt en uiteindelijk haar vervulling alleen maar kan vinden in vernietiging, opheffing, dood. (p. 238)

Rico’s vleugels werd in 1994 genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en de jury schreef in haar rapport onder andere: “Peper heeft een fascinatie voor stille wateren en sluimerende hartstochten”.

banner-Schrijversdossier-terug-naar-Rascha-Peper

Share