Take 7 van Vonne van der Meer

Geloof als sociaal bindmiddel

Take 7Vonne van der Meer
Take 7

Contact, 2007

De titel duidt er al op, de nieuwe roman van Vonne van der Meer, Take 7, gaat over een film. Althans over een verzonnen film. Het verhaal speelt zich af in een Andalusisch dorpje waar de Deen Lars tijdens een bezoek door de burgemeester wordt aangezien voor een filmmaker. Om hem niet teleur te stellen ontkent Lars dit niet, sterker nog, hij verzint een te maken film en de burgemeester weet hem over te halen die film in zijn ingeslapen dorpje te maken.

Het verhaal wordt door Van der Meer op geloofwaardige en beeldende wijze verteld. Lars laat zijn vrienden opdraven met nepcamera’s en andere apparatuur en met z’n allen spelen ze een week lang dat ze een film maken. De aanvankelijk stuurse dorpsbewoners ontdooien allemaal en nemen volop deel aan de film. De filmploeg laat het hele dorp opleven en geloven in hun illusie. Er is één uitzondering: de blinde vrouw Loreta die van het begin af aan als enige geen vertrouwen heeft in de filmploeg. Maar ook zij profiteert uiteindelijk van hetgeen de film het dorp brengt, namelijk een kleine opleving, enkele jonge mensen die zich er weer vestigen en economische bloei dankzij een bescheiden stroom toeristen.

Een bijzondere rol heeft de Nederlandse Lydia in het verhaal. Deze weduwe woont net buiten het dorp en wordt door de burgemeester betrokken bij de onderhandelingen over de film, als vertaalster. Ze ontwikkelt zich vervolgens als assistente van Lars die ondanks zijn jeugdige leeftijd romantische gevoelens bij haar oproept. Door haar intensieve betrokkenheid bij het filmproject ontdekt zij als eerste (en enige) het bedrog. Het hele verhaal is verteld vanuit Lydia’s perspectief en zij vertelt het verhaal achteraf met behulp van Lars’ dagboeknotities in zijn nepagenda. Op die manier is de lezer van begin af aan bij het bedrog betrokken en hangt de ontdekking dreigend boven het verhaal.

De film die in het dorp gedraaid wordt, is gebaseerd op een bestaande film die Lars zich herinnert aan het begin van het boek “Terwijl hij hier stond, herinnerde hij zich een film. Een dal… uitbundig bloeiende bomen… een man en een vrouw. Eerst kwamen de beelden terug, toen het verhaal: een geoloog of bioloog op expeditie ontdekt bij toeval een vallei. Er wonen uitsluitend jonge mensen, niemand is ouder dan dertig.” Deze herinnering van Lars doet sterk denken aan een film van Frank Capra uit 1937: ‘Lost Horizon’. Van der Meer trekt haar lezers geleidelijk haar kunstig gecreëerde wereld binnen waarin het verschil tussen feit en fictie vaag is. Het sterke punt van deze roman is dan ook de plot. Minder sterk is de uitwerking van haar personages dit keer, misschien ook omdat ze overwegend de rol van figuranten in een film hebben. Maar ook de personages ‘buiten’ de film blijven wat vlak en soms voorspelbaar.

Hoewel Van der Meer in de eerste plaats een verhalenverteller is, is haar verhaal niet zonder moraal. In het werk van deze katholieke schrijfster is altijd wel een religieus element terug te vinden, maar deze roman gaat ook in bredere zin over geloven. In Take 7 onderzoekt zij namelijk de vraag in hoeverre het geloven in verbeelding de werkelijkheid beïnvloedt. De dorpsbewoners geloven immers in het filmproject en ook al is het project nep het heeft wel een positieve invloed op de bewoners en de toekomst van het dorpje. Het brengt hen geluk en voorspoed. Het motto van Henri Bergson dat de schrijfster aan haar boek meegeeft is dan ook heel toepasselijk: “Het oog ziet alleen wat de geest bereid is te begrijpen”. Omdat men begrijpt dat de film voorspoed brengt, geloven de bewoners er in. Het geloven in iets maakt niet alleen gelukkig maar brengt eveneens een saamhorigheid teweeg onder de dorpelingen en werkt in dit verhaal zo ook als een sociaal bindmiddel.

banner-Schrijversdossier-terug-naar-Vonne-vd-MeerVonne van der Meer, Take 7, Contact, 2007, ISBN 9789025417079, € 14,90 (ook verkrijgbaar als luisterboek)

Share