Zolang er leven is van Renate Dorrestein

Zolang er leven isRenate Dorrestein
Zolang er leven is

Contact, 2004

Zolang er leven is gaat, zoals Dorrestein zelf zegt in een interview met het tijdschrift Boek, over hoe wij het hoofd bieden aan onzekerheden. Er worden tal van personages opgevoerd die allen met schokkende gebeurtenissen of veranderingen in hun leven worden geconfronteerd. De personages zijn gegroepeerd rondom drie vriendinnen en hun gezinnetjes. Iedere zomer houden ze een week vakantie met elkaar, maar dit jaar is alles anders.

Veronica is plotseling overleden en haar man en zoontjes zijn nog in diepe rouw. Beatrijs, de tweede vriendin, is gescheiden en neemt haar nieuwe partner mee, die niet gemakkelijk geaccepteerd wordt door de anderen, net zomin als zijn puberende dochter. En de derde vriendin, Gwen, heeft voor het eerst een kind gekregen dat geen deel is van een tweeling. Tijdens de vakantieweek in Gwens rustieke huis lopen de spanningen al aardig op en die bereiken een climax als Gwens baby plotseling verdwenen is. Zelfs de altijd kalme Gwen gaat hierdoor dingen doen die ze onder gewone omstandigheden niet zou hebben gedaan. Zoals Dorrestein het zegt: “Als het lot je maar genoeg tart, kom je tot rare sprongen”.

Dorrestein beheerst de kunst om op realistische wijze een kijkje te geven in het leven van de meest wonderlijke gezinnen. Ze doet dit overtuigend en met een flinke dosis spanning. Bovendien laat ze de lezer nooit achter zonder een sprankje hoop te bieden, waarnaar in de titel al wordt verwezen: zolang er leven is… is er hoop. Maar Dorrestein laat tegelijkertijd zien dat die hoop ook op een rare manier tegen je gaat werken. De man en oudste zoon van Veronica raken lichtelijk in de ban van de hoop of het ‘geloof’ dat Veronica niet dood is. Dit zorgt dat ze de vreemdste dingen doen, maar ze worden er vooral erg ongelukkig en onzeker van. Uiteindelijk berustten ze in haar dood en ervaren die als een andere vorm van ‘aanwezig’ zijn.

Hoewel er veel personages over de pagina’s huppelen, zijn ze goed uit elkaar te houden. Vier van de personages krijgen een eigen stem doordat Dorrestein het perspectief bij hen legt; onder hen een van de kinderen, de oudste zoon van Veronica. Dorrestein legt in haar boeken graag een rol weg voor kinderen. Ze zegt daarover zelfs:
“Ja, ik heb kinderen nodig in mijn boeken. Je krijgt frisheid aan boord. Ze zijn van nature uit op muiterij. Er is gewoon altijd wat aan de hand met kinderen. Dat zegt natuurlijk ook iets over de ouders”.

Dorrestein laat de lezer intensief meeleven met haar personages, volwassenen én kinderen. Ze heeft banner-Schrijversdossier-terug-naar-Renate-Dorresteineen meeslepende verteltrant en een schrijfstijl die vooral efficiënt is en geheel in dienst staat van het verhaal. Ook in Zolang er leven is kan de lezer zich een paar uur heerlijk verliezen.

Share